SUPLEMENT 2012  - skrót

 

do

Herbarza rodu Ciechanowiczów -  Suplement 2012

 

ISBN 978-83-91991-74-9

 

Wydanie specjalne niekomercyjne [ nie do sprzedaży ] tylko dla bibliotek.

 

© by Witold Antoni Ciechanowicz, Dąbrowa Górnicza, Poland, 2012

© by „MICHAŁ CIECHANOWICZ”,  Sosnowiec, Poland, 2012

 

 

powrót do Herbarza                   powrót do początku STRONY INTERNETOWEJ

 

SPIS ROZDZIAŁÓW:

1. Wprowadzenie.

2. Błędy i nieścisłości w herbarzach.

3. Heroldia Królestwa Polskiego

 

4. Jak poszukiwać przodków

 

Pozostałe rozdziały SUPLEMENTU 2012  zawierają dane uzupełniające,

które zostały już wprowadzone do HERBARZA, lub na STRONĘ INTERNETOWĄ.

 poniżej prezentuję tylko nowe rozdziały, które nie występowały poprzednio.

1. WPROWADZENIE.

 

Kiedy w 2006 roku wydałem HERBARZ, wydawało się, że moja przygoda z genealogią dobiegła końca. Nie wziąłem jednak pod uwagę dwóch czynników: ciekawości ludzkiej i błyskawicznego rozwoju Internetu.

            Rychło bowiem okazało się, że nie tylko ja, niejako automatycznie, z przyzwyczajenia - po wejściu do sieci internetowej często staram się odszukać ślady Ciechanowiczów, robią to też i inni Ciechanowiczowie, którzy odnajdują moją stronę internetową, piszą do mnie e-maile i przysyłają mi swoje genealogie! Sytuacja więc się odwróciła: podczas, gdy w 2000 roku ja ich szukałem, teraz oni szukają kontaktu ze mną.

            Ponadto w Internecie w ostatnich latach ukazuje się coraz więcej materiałów genealogicznych: dokumentów, całych książek poświęconych tej tematyce, internetowych stron genealogicznych i historycznych oraz portali społecznościowych, na których rejestrują się ludzie      o tym samym nazwisku. 

Dołączyłem ich do mojego Rejestru Współczesnego, który ma już około 1700 pozycji.

            Ja również poszedłem za coraz powszechniejszym trendem, by wszystko publikować

w Internecie i zamieściłem na mojej stronie internetowej:

 

            CIECHANOWICZOWIE   www.republika.pl/ciechanowicz

 

skróconą wersję mojego HERBARZA (bez dokumentów i zdjęć rodzinnych), jego skrót po rosyjsku, oraz osobno pamiętnik dziadka Marcelego z Powstania Warszawskiego.

            Wkrótce dzięki mojej  stronie internetowej zaczęli się ze sobą kontaktować Ciechanowiczowie z różnych linii genealogicznych, zaczęły się odnajdywać rozproszone w różnych krajach gałęzie poszczególnych rodzin.

Również i mnie spotkała wspaniałe niespodzianki:

#1 - w 2009 roku odnalazł moją linię genealogiczną na mojej stronie internetowej i skontaktował się ze mną Aleksander Korwin Piotrowski   z Krasnodaru (Rosja), z którym mamy    4 wspólnych przodków od 1640 roku  (moją babką ze strony ojca była Leontyna Korwin-Piotrowska). Okazało się, że nasze  linie genealogiczne biegną od dwóch synów Franciszka Korwin-Piotrowskiego:  - jego linia od Antoniego, a moja od jego brata - Michała.

Skontaktowali się ze mną również inni Korwin-Piotrowscy, a owocem tego był napisany przeze mnie (na podstawie materiałów  i opracowań, które dostałem od nich) „Herbarz Korwin-Piotrowskich” i zaraz po tym utworzona przeze mnie strona internetowa:

 

KORWIN-PIOTROWSCY   www.korwin-piotrowscy.strefa.pl

 

Ponieważ dużą część materiałów (w tym kilkaset stron dokumentów z Archiwów Wschodnich) otrzymałem już po napisanie tego herbarza - już piszę Suplement, który ukaże się      w przyszłym roku.

# 2- odnalazła mnie również w 2011 roku na mojej stronie internetowej CIECHANOWICZOWIE - Olga Wołkowa, córka Włodzimierza Ciechanowicza.

Okazało się, że jej linia genealogiczna biegnie od Ignacego Hieronima Ciechanowicza, a moja od jego brata - Władysława Aurelego Ciechanowicza (synów Jana Kantego Ciechanowicza). Nasze linie rozeszły się ponad 180 lat temu.

            Te, śmiało można powiedzieć:  nieoczekiwane, ale cudowne odnalezienia, w pełni potwierdzają słuszność stworzenia Strony Internetowej, która jako działa jak

 

LATARNIA MORSKA

 

wskazując kierunek i służąc do komunikowania się rodzin.

Ponadto nawiązałem kontakty ze stronami internetowymi  Związku Szlachty Polskiej, Dynamicznego Herbarza Internetowego, Genealogią dynastyczną i stroną Powstanie Warszawskie 44r. Na mojej stronie internetowej są linki (tzn. przejścia bezpośrednie po naciśnięciu nazwy) na ich strony internetowe, a oni mają linki prowadzące bezpośrednio na moją stronę internetową. W ten sposób w jeszcze szerszy sposób upowszechniane są wyniki moich poszukiwań i badań nad genealogią naszego rodu.

Z dużą przyjemnością i bez zazdrości o prawa autorskie odnajduję już   w Internecie moje sformułowania, a nawet dosłowne cytaty z mojej strony internetowej.

Całą bowiem moją pracę nad genealogią rodu Ciechanowiczów traktuję niekomercyjnie, jako działanie „społeczne”,   a moim głównym celem jest opisanie dziejów naszego rodu  i upowszechnienie wyników mojej pracy.

W wyniku moich poszukiwań w ostatnich latach uzyskałem tak dużo nowych danych, że prawie od nowa musiałem napisać Rejestr Współczesny   (ponad 80% nowych danych) i Martyrologię rodu (kilkadziesiąt razy więcej danych). Wszystko to zawiera niniejszy Suplement.

Do mojej strony internetowej dodałem też PRZYPISY i KOMENTARZE do poszczególnych stron, oraz nowe podstrony (w tym dużo w języku rosyjskim).

Tak, jak i w pierwszej części Herbarza  - tutaj również staram się „odkłamać” dzieje rodu Ciechanowiczów - tzn. odnaleźć błędy w materiałach źródłowych, spróbować wyjaśnić, jak powstały i poprawić je.  Niestety, błąd raz wydrukowany istnieje potem przez kilkaset lat   w różnych drukowanych publikacjach, ponieważ kolejni genealodzy przeważnie przepisują go od swoich poprzedników. I tak powstaje cały łańcuch publikacji, w których ten błąd jest powtarzany.

Również i ja nie mogę wykluczyć, że sam błędów nie popełniłem, ponieważ

 

“ errare humanum est”

 

- tzn. błądzić jest rzeczą ludzką.  Za co z góry przepraszam.

 

Mam jednak nadzieję, że moja dwunastoletnia praca nad genealogią i dziejami rodu Ciechanowiczów będzie pomocna w rozszyfrowaniu skomplikowanych meandrów przeszłości oraz w odnalezieniu swoich przodków.

 

Witold Antoni Ciechanowicz

                              [W.A.C.]   

 

 12.12.2012

 

do góry

2. BŁĘDY I NIEŚCISŁOŚCI W HERBARZACH.

 

# -  Kojałowicz Wojciech Wijuk - „Herbarz rycerstwa W.K.L.K. tak zwany  

       COMPENDIUM” oraz „Herbarz szlachty W.K.L. zwany NOMENCLATOR:

- wywodzi Ciechanowiczów „z Moskwy” zapewne dlatego, że „Bogdan, który po

      spędzeniu dłuższego czasu w Moskwie (prawdopodobnie należał do grona kilkuset

     rycerzy polskich, którzy wspierali Dymitra Dońskiego w sławnej bitwie na

     Kulikowym Polu, 1380), wreszcie >>za Władysława polskiego y węgierskiego...

       ........z monarchiey moskiewskiey przeniósł się in gremium wolney

     Rzeczypospolitej naszey<< [ J.Ciechanowicz, RODY, t.II. s.220].

- EUSTACHY Ciechanowicz podwojewodzy następnie chorąży mścisławski,

     to opisany już w COMPENDIUM i znany z innych źródeł - Ostafiej,

- MARCIN ALEKSANDROWICZ - czyli syn Aleksandra [jest to tzw. „otczestwo”] 

    w COMPENDIUM występuje jako MARCIAN ALEKSANDER, jednak ponieważ

    jest on w obu Herbarzach wymieniony jako syn Aleksandra, więc można uznać

    za pewne, że miał tylko 1 imię: MARCIN. Być może przez tą adnotację, kolejni

    heraldycy popełniali kolejne pomyłki dotyczące Marcina.

-  N.  (Ciechanowicz) sędzia grodzki słonimski, cześnik smoleński - to nie  kto

     inny, tylko ten sam MARCIN - syn Aleksandra.

   - Adnotacja MARCIN Ciechanowicz cześnik smoleński też jego dotyczy.

   - Wobec tego NIESŁAW Ciechanowicz był jednym z synów Marcina. Ponieważ

       w oficjalnych spisach imion polskich, a nawet w spisie imion słowiańskich takiego

       imienia nie ma, przypuszczalnie jest to omyłka, która  powstała przy

      odczytywaniu rękopisu Kojałowicza: powinno być WIESŁAW.

- drugim synem MARCINA  jest MIKOŁAJ o czym wiemy już z COMPENDIUM:

    Syn jego MIKOŁAY ”. 

poprawiony i pozbawiony błędów tekst po słowach: „SAMUEL Ciechanowicz był internuncyuszem do Moskwy”

powinien mieć następujące brzmienie:

 

„ MARCIN, syn  ALEKSANDRA Ciechanowicz piętnaście lat służył

żołnierką pod sławnym Chmielnickim, w potrzebie moskiewskiej prowadził

rotę (cohortem) huzaryi za Władysława IV. Sędzia grodzki słonimski,

cześnik smoleński, wspomniany pomiędzy elektorami Jana Kazimierza,

ma synów z .................. (s) : WIESŁAWA .....  i  MIKOŁAJA (s).

 

Pomiędzy elektorami Jana Kazimierza wyżej wspomniany ALEKSANDER Ciechanowicz  sekretarzem JKMci

 z wojew. smoleńskiego i  MIKOŁAJ miecznik mścisławski z nowogrodzkiego województwa ”.

* * * * *

# - Kasper Niesiecki w swoim HERBARZU w tomie III, na stronie 105 podaje:

     „...Bogdan Ciechanowicz w roku 1442...”, podczas, gdy Kojałowicz

    w COMPENDIUM i NOMENCLATORZE pisze: „Bogdan Ciechanowicz w 1452......”

    Która z tych dat jest prawidłowa - nie wiadomo. Dlatego przyjąłem w moich

    książkach pisownię alternatywną: 1442(52),

- Siemion podkomorzy Orszański 1473, a nie 1413 - błąd Niesieckiego

- po tekście: „Samuel był gońcem do Moskwy.” zabrakło imienia: MARCIN

   (Marcian), a zamiast Alexander winno być: Aleksandrowicz, czyli syn

   Aleksandra.

 

- w haśle - Ciechanowicz herbu Nałęcz zawiązany ( t. III, s. 106, wiersz 14) Niesiecki podaje:

 

„........Atanazy i Hieronim w akademji Wileńskiej  w roku 1605.....”

 

   Tymczasem, z dokumentu autorstwa Stefana Sopoćki Wydanego  w 1605 roku w Wilnie:

    Stephanomata In Honorem.....” - dotyczącym świeżo mianowanych magistrów filozofii wynika,

    że Atanazy był dwuimienny:   - Atanazy Hieronim (Athanasius Hieronymus) Ciechanowicz.

(Biblioteka Książąt Czartoryskich w Krakowie, sygnatura B.K.Cz. 38128 I).  [Faktura Vat nr 96/BCz/2012].

Poniżej herb Nałęcz Atanazego Hieronima z tego dokumentu.

- z napisu pod herbem Nałęcz: 

„Instemma G. D. Athanasii Hieronymi Ciechanovvicz”- można wywnioskować, że pomyłkowe rozłączenie imion przez K. Niesieckiego nastąpiło podczas tłumaczenia napisanego po rosyjsku imienia Атаназий Героним Цеханович na łacinę, kiedy to  litery ij” - zastąpiono dwiema literami ii, które w kolejnym tłumaczeniu z łaciny na polski, zostały przez   K. Niesieckiego zinterpretowane w następujący sposób:

-  pierwsze „i” przeszło w „y” = Atanazy,

-  drugie „i” zostało potraktowane jako łącznik do imienia drugiej osoby,

a więc zamiast:

Atanazy Hieronim Ciechanowicz [jedna dwuimienna osoba] ,  błędnie odczytano:

Atanazy i Hieronim Ciechanowicz [dwie osoby jednoimienne].

Niestety, błąd ten powtarzają  WSZYSCY  KOLEJNI GENEALODZY aż do dzisiaj!

 

W dokumencie tym znajduje się też następująca informacja o Atanazym Hieronimie Ciechanowiczu:

 „...gdyż był natione Ruthenus...” - gdyż był Rusinem ( z Moskwy).  Prawdopodobnie chodzi tu o to, że Atanazy Hieronim mieszkał w Smoleńsku, który w 1605 roku należał do Księstwa Moskiewskiego, od 1611 po 20-to miesięcznym oblężeniu wszedł w skład Rzeczpospolitej Obojga Narodów, lecz już w 1654 roku został przez „Moskwę” odbity i nigdy już do nas nie wróci.,

 

    Z tego dokumentu wynika równie ważna, a może jeszcze bardziej znamienna informacja:    okazuje się, że już w 1605 roku Ciechanowiczowie legitymizowali się herbem Nałęcz. co jest   koronnym dowodem na to , że Adam Boniecki, Seweryn Uruski i ich apologeci  kwestionując    ten fakt, jak również  podważając prawidłowość stosowania. herbu Nałęcz przez   ród Ciechanowiczów, działali ZUPEŁNIE BEZPODSTAWNIE.

   Kwestię tych kontrowersji szerzej omówiłem już  w moim Herbarzu (rozdział Kontrowersje    wokół herbów s.33-47).

* * * * *

     Z następnego dokumentu otrzymanego z Biblioteki Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie

    (aktualna nazwa dawnej Akademii Wileńskiej):

 

 „Laureaci Akademii albo Księga Ciągłości Obrzędu Promocyjnego

 i Spisu Promowanych na stopień Doktora, Licencjata, Magistra i Bakałarza

w Akademii Wileńskiej Towarzystwa Jezusowego.

Założona i uporządkowana

 Roku 1650.

 

     wynika,  że  w Spisie absolwentów kierunku sztuk wyzwolonych i filozofii - w roku 1905 jest

     TYLKO JEDEN CIECHANOWICZ: Hieronim Ciechanowicz. A wiec, nie ma wątpliwości, że:

 

ATANAZY HIERONIM CIECHANOWICZ - to HIERONIM CIECHANOWICZ.

 

A to oznacza, że dziś definitywnie żegnamy się z Atanazym Ciechanowiczem.

 

* * * * *

 

# - Jan Ciechanowicz w „Rodach rycerskich Wielkiego Księstwa Litewskiego ”, t. II, s.216

      pisze:

-    Bogdan Ciechanowicz w 1442......” - przyjąłem, jak wyżej: 1442(52),

- zamiast MARCINA, syna Aleksandra : mamy tu Marcyana Alexandra, jest więc

  to nowa wersja imienia:  był Marcian, potem Marcin, teraz Marcyan), powinno być:

 

MARCYAN

 

- Mikołaj i Alexander u Kojałowicza i Niesieckiego pisani oddzielnie - tu są jedną

   osobą: Mikołajem Alexandrem, a przecież każdy z nich pełnił inne funkcje:

   Aleksander - sekretarza królewkiego, a Mikołaj - miecznika mścisławskiego.

   Zamiast więc: „Syn jego Mikołaj Alexander Ciechanowicz, sekretarz

  Jego Królewskiej Mości ”, winno być: 

 

Syn jego Mikołaj miecznik Mścisławski.

Alexander sekretarz Jego Królewskiej Mości ”. MARCYAN

 

 

WNIOSKI KOŃCOWE:

 

1. znaczenie obu Herbarzy Kojałowicza  jest olbrzymie, bo to on jako pierwszy opisał ród Ciechanowiczów - Niesiecki i następni opierali się właśnie na danych z Herbarzy Kojałowicza.

2. wszystkie podane wyżej wersje różnią się od siebie i zawierają ewidentne błędy - najwięcej ich u Niesieckiego. Niestety, te same błędy znajdują się w innych herbarzach.

3. dokonana przeze mnie analiza pozwoliła na wprowadzenie korekt w Rejestrze Historycznym Ciechanowiczów poprzez poprawę danych, skreślenia i dopisania nowego członka rodu:

- WIESŁAWA Ciechanowicza.

 

do góry

 

3. HEROLDIA KRÓLESTWA POLSKIEGO.


Poniższe materiały pochodzą z opracowania Pani Elżbiety Sęczys: "Szlachta wylegitymowana w Królestwie Polskim    w latach 1836-1861" oraz Pani Małgorzaty Osieckiej "Heroldia Królestwa Polskiego 1836-1861 - Inwentarz" opublikowanych przez Wydawnictwo DiG we współpracy z Naczelną Dyrekcję Archiwów Państwowych, Archiwum Główne Akt Dawnych w Warszawie - 1999,2000.


Urząd Heroldii Królestwa Polskiego utworzony został przy II Radzie Stanu Królestwa Polskiego na podstawie ukazu carskiego z 25.VI/7.VII.1836r. oraz art.51-55 prawa o szlachectwie tejże daty.

W założeniu prawodawcy miało ono nie tylko przywrócić szlachcie rodowej należne jej prawa, ale też umożliwić osobom zasłużonym w administracji lub wojsku uzyskanie tytułu szlachcica dziedzicznego lub osobistego. Prawo ubiegania się          o szlachectwo dziedziczne przysługiwało wojskowym w służbie czynnej w stopniu oficerskim i urzędnikom sprawującym urząd cywilny IV klasy. Szlachectwo osobiste natomiast mogli nabywać wojskowi, którzy otrzymali stopień oficerski w chwili zwolnienia ze służby, a także urzędnicy państwowi X klasy. Niezależnie od posiadanej klasy czy rangi można było uzyskać każdy rodzaj szlachectwa "w drodze łaski najwyższej".

Prawo o szlachectwie zabezpieczało również tytuły posiadane pod warunkiem ich udowodnienia według kryteriów zakreślonych art.17 rzeczonego prawa. Podstawowym dowodem stanu był dyplom panującego lub Konstytucje Sejmowe nadające szlachectwo lub herb, przedstawione          w oryginale lub kopii wyjętej z akt Metryki Koronnej i Litewskiej, kopii lub odpisu sporządzonego z Volumina Legum, Dziennika Praw Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego. Za dowód szlachectwa uważano tytuł księcia, hrabiego lub barona, o ile prawa do jego używania rozpatrzone były uprzednio przez         b. Senat Królestwa Polskiego, a osoba legitymująca się lub jej przodek zostali wymienieni na Najwyższej Zatwierdzonej Liście z 1824r.Dopuszczano także jako dowody stanu dokumenty stwierdzające, że legitymujący się lub osoba, od której wywodził swoje pochodzenie, była przed r.1795 dygnitarzem koronnym, członkiem Senatu lub Izby Poselskiej, sprawowała poselstwo przy zagranicznych dworach, była odznaczona orderem Orła Białego lub Św. Stanisława bądź przed r.1775 posiadała "zupełnym prawem własności" jedną całą wieś. W tym ostatnim przypadku dowodem był wyjęty z ksiąg grodzkich i ziemskich lub Metryki Koronnej akt kupna wsi bądź jej sprzedaży, cesji, darowizny, intromisji, dekret zjazdowy, akt działów familijnych, a nawet późniejszy wyciąg z hipoteki pruskiej, o ile uwierzytelniał wcześniejsze posiadanie. Prócz tego szlachectwo mogło być uznane w razie udowodnienia, że osoba ubiegająca się o nie miała stopień oficera polskiego (od kapitana w górę)w r.1815 lub później weszła w skład wojsk Królestwa Polskiego i nie uczestniczyła w powstaniu. Przedstawione powyżej kryteria legitymacyjne zliberalizowano postanowieniem cesarskim z 9(21).XII.1839r. Dopuszczało ono jako dowód piastowanie urzędu ziemskiego (a nie tylko koronnego), a listę 51 uznanych urzędów ułożoną przez A. Walewskiego ogłosiła Heroldia w prasie. W myśl wspomnianego ukazu wystarczyło odtąd udowodnić posiadanie wsi przed r.1795 (a nie 1775), a wszelkie wątpliwości  w dokumentach, czy chodzi o całą czy jej część, miano tłumaczyć na korzyść legitymującego się.

Rozpatrywanie i opiniowanie przedstawionych dowodów szlachectwa powierzono na mocy  art.51-55 prawa o szlachectwie Heroldii Królestwa Polskiego utworzonej przy Radzie Stanu oraz w II instancji samej Radzie Stanu pod nadzorem namiestnika. Jednocześnie dekretem cesarskim               z 25.VI.(7 VII).1836 r. zlikwidowano działający w Warszawie od 1832r. Tymczasowy Komitet do Rozpoznawania Szlachectwa, a jego akta przekazano do Heroldii Królestwa Polskiego. Ta w myśl prawa o szlachectwie miała składać się z jednego Wydziału Stałego i kilku tymczasowych tworzonych według potrzeb. W skład każdego wydziału wchodził prezydujący i trzech członków mianowanych przez namiestnika. Podstawowe obowiązki Heroldii spoczywały na Wydziale Stałym, powołanym przez namiestnika na posiedzeniu Rady Stanu z 11.(23).VII.1836r. Prezesem Heroldii mianowany został członek Rady Stanu hr. Aleksander Colonna Walewski, a członkami nadzwyczajny radca stanu hr. Ignacy Komorowski, były pułkownik Michał Sobieski i referendarz stanu Chyliczkowski, któremu powierzono funkcję dyrektora kancelarii. Organizację kancelarii Heroldii, zakres jej obowiązków i prerogatyw określała instrukcja opracowana na podstawie art.54 prawa o szlachectwie i zatwierdzona przez Radę Stanu 1.IX.1836 r.

Wydział Stały dzielił się na 3 sekcje , z których każda kierowana była przez jednego z ich członków, wyznaczonych przez prezesa Heroldii. Sekcja I rozpatrywała dowody szlachectwa dziedzicznego nabytego zarówno przed ogłoszeniem, jak i po ogłoszeniu prawa, wydawała świadectwa i przygotowywała dyplomy. Sekcja II opiniowała wnioski o przyznanie szlachectwa osobistego, układała "Herbarz" oraz prowadziła trzy rodzaje ksiąg szlacheckich: 1. księgi szlachty dziedzicznej, która posiadała szlachectwo przed ogłoszeniem prawa; 2.księgi szlachty dziedzicznej, która nabyła szlachectwo po ogłoszeniu prawa; 3. księgi szlachty osobistej. Sekcja III czuwała przede wszystkim nad prawidłowym biegiem postępowania kancelaryjnego. Przy wydziale działała też kancelaria, biuro techniczne z głównym rysownikiem odpowiadającym za wierność rysunków i kopii oraz stronę kaligraficzną wystawianych dyplomów i świadectw, biuro kontrolera ksiąg szlacheckich czuwające nad zgodnością wpisów z aktami i stanem fizycznym ksiąg oraz biblioteka i archiwum. Posiedzenia ogólne Heroldii odbywały się trzy razy w tygodniu. Rozpatrywano i opiniowano na nich dowody szlachectwa składane przez osoby starające się  o zatwierdzenie tytułu. Sprawy oddalone z powodu braku podstaw miały znaczenie orzeczeń odmownych i ostatecznych. Wnioski rozpatrzone przez Heroldię pozytywnie były wraz z protokołami jej posiedzeń i aktami dowodowymi przedstawiane do zatwierdzenia II Radzie Stanu, do której zgodnie z art.66-68 prawa o szlachectwie należało właściwe przyznanie szlachectwa.

Po likwidacji w 1841r. II Rady Stanu Królestwa Polskiego jej kompetencje, jako władzy nadrzędnej w stosunku do Heroldii, przejęło Ogólne Zgromadzenie Warszawskich Departamentów Rządzącego Senatu. Miało ono sprawować nadzór nad sprawami dotyczącymi legitymacji szlacheckich                i tytułów honorowych (baronów, hrabiów, książąt) oraz potwierdzać szlachectwo dziedziczne.

Uzupełnieniem nowego systemu godności szlacheckiej było prawo o tytułach honorowych z 23.IX / 15.X.1840r. Mogły być one nadawane i potwierdzane tylko przez cesarza. Z dotychczasowych tytułów potwierdzenia nie wymagały jedynie te, które zostały nadane przez Aleksandra I.  W pozostałych przypadkach dowody w sprawie używania tytułów honorowych składane były Heroldii. Po ich sprawdzeniu Heroldia przekazywała je z pozytywną opinią Radzie Stanu, a ta rosyjskiej Radzie Państwa do zatwierdzenia przez cesarza. W tym przypadku Heroldia spełniała tylko funkcje kontrolne i była ogniwem pośredniczącym pomiędzy cesarzem a zainteresowaną osobą. Mogła ona tylko tytuły honorowe potwierdzać, a nie zatwierdzać! Prawo            o szlachectwie otwierało przed mieszkańcami Królestwa Polskiego możliwość wyjednania nobilitacji "w drodze łaski najwyższej", choć jego przepisy nie regulowały bliżej tej kwestii. Podania w tej sprawie petenci wnosili do Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych, namiestnika lub samego cesarza. Wśród suplikantów byli przedstawiciele burżuazji bankierskiej, handlowej i przemysłowej, drobni urzędnicy i zawodowa inteligencja oraz szlachta niewylegitymowana z braku dowodów                     i funduszów na ich wyszukanie i tzw. szlachta zagraniczna posiadająca dyplomy legitymacyjne  z Galicji nie honorowane w Królestwie Polskim. Podania stron rozpatrywane pod kątem "szczególnych zasług dla prawego rządu" w większości odrzucane były już przy wstępnej selekcji   i tylko nieliczne kierowano do carskiego podpisu.

Heroldię zlikwidowano ukazem cesarskim 24.V/5.VI.1861r. stwierdzając, że jako "odrębny urząd   w obecnych okolicznościach" jest zbyteczny. Uznano też, że okres 25 lat istnienia Heroldii był wystarczający do zebrania i przedstawienia przez szlachtę dowodów niezbędnych do jej legitymacji. Kompetencje Heroldii wraz z jej aktami przejęła III Rada Stanu Królestwa Polskiego.

W trakcie swojej 25-letniej działalności Heroldia wylegitymowała około 5300 rodzin. Na podstawie zgromadzonego materiału aktowego opublikowała drukiem Spis szlachty Królestwa Polskiego (podając w nich nazwisko, imię, imię ojca i numer zapisu w księdze szlachty) oraz dwujęzyczny Herbarz rodzin szlacheckich Królestwa Polskiego. Zawiera on alfabetyczny wykaz herbów (cz. I: A-D; cz. 2 - do litery Ja). Herbarz ten został podzielony na trzy działy: I- rodziny szlacheckie posiadające tytuły honorowe; II- rodziny należące do stanu szlacheckiego przed ogłoszeniem prawa; III- rodziny weszłe do stanu szlacheckiego po ogłoszeniu prawa. Dwa ostatnie działy zostały ułożone alfabetycznie według nazw herbów (tu opis herbu i krótkie dane o rodzinach go używających).

III część Herbarza wydano w Sankt Petersburgu w 1910 roku, a całość pod nazwą SPISOK DWORJANAM CARSTWA POLSKOGO do 1853 roku  wydano w języku polskim w Sankt Petersburgu w 2005  roku.

 Список дворянам Царства Польского, с приобщением кратких сведений о доказательствах дворянства. Spis szlachty Królestwa Polskiego z dodaniem krótkiej informacji o dowodach szlachectwa. Warszawa, 1851. II + XVII + 326 + V s.

[Именные посемейные списки, с указанием герба; сведения о происхождении отсутствуют. На с. 303–326 помещено Дополнение (Dodatek) I.] www.petergen.com/metod/

Дополнение II к списку дворян Царства Польского. Dodatek II do Spisu szlachty Królestwa Polskiego. Warszawa, 1854. 56 s. [В ряде случаев переплетено вместе с изданием ] .CD ).

Weryfikacja szlachty Królestwa, która w założeniu prawodawcy miała zakończyć się w ciągu dwóch lat, wskutek wielokrotnych prolongat trwała 25 lat. W tym czasie tylko 747 osobom przyznane zostało szlachectwo nowe (nabyte i nadane), z czego połowie szlachectwo osobiste,   a ponad 17 tys. szlachty dawnej uzyskało potwierdzenie stanu. Wśród tych ostatnich znalazły się przede wszystkim osoby, które posiadały wymagane prawem dokumenty lub dysponowały odpowiednim funduszem na ich wyszukanie i były zainteresowane profitami, jakie dawało udowodnione szlachectwo. Zapewniało ono im uprzywilejowany status służby wojskowej, co dla szlachty nowej wiązało się ze zwolnieniem od przymusowego zaciągu, a dla dawnej ze skróceniem służby z 15 do 10 lat i dostępem do stopni oficerskich. Dawało także preferencje w dostępie do szkół szczebla średniego w Królestwie Polskim i wyższego w Cesarstwie oraz gwarantowało wolność od kar cielesnych i okuwania w kajdany w czasie śledztwa. Liczono także na ułatwienia   w znalezieniu zatrudnienia i awans w urzędach. Rachuby na korzyści płynące z posiadania szlachectwa udowodnionego, jak i emocjonalny stosunek do klejnotu szlacheckiego decydowały   o podejmowaniu żmudnych i kosztowych zabiegów w celu jego potwierdzenia. W staraniach tych nie tylko uzurpatorzy, ale i część autentycznej szlachty, z braku odpowiednich dokumentów, uciekali się do fałszerstw. Za sprawą dobrze opłaconych pośredników i archiwistów przedstawiano Heroldii dokumenty, w których w zależności od potrzeb zmieniali nazwisko, datę lub z cząstkowej robiono całą wieś. Nie cała szlachta Królestwa była zainteresowana potwierdzeniem szlachectwa. Starań takich nie podejmowała ziemiańska arystokracja, która nie czuła się zagrożona w swojej pozycji społecznej, jak i ta część szlachty dobrze osiadłej, która kierując się niechęcią do obcej biurokracji, opinię sąsiadów przedkładała nad decyzję Heroldii.

                                         UWAGA ( W.A.C.) : Wprawdzie w dotychczasowych wydaniach nie ma Ciechanowiczów, ale ponieważ zapowiedziane jest wydanie kolejnych materiałów - być może doczekamy się informacji na ten temat.



do góry

4. JAK I GDZIE POSZUKIWAĆ PRZODKÓW?

 

1. Poszukiwanie pojedynczych osób.

    a/ na podstawie rozmów z najstarszymi członkami rodziny budujemy

       DRZEWO GENEALOGICZNE naszej rodziny. Jeżeli poznaliśmy

dokładne daty urodzin i śmierci - wpisujemy je,  jeżeli tylko domyślamy

się ich - wpisujemy przed hipotetycznymi datami określenie: „ ok. ” [ około ].

b/ dane  uzyskane od rodziny weryfikujemy za pomocą dokumentów, które można

 dostać w Urzędach Stanu Cywilnego lub w Archiwach. Kolejność jest następująca:

- zaczynamy od daty śmierci, którą  spisujemy z nagrobku, występujemy o Akt Zgonu,

- na podstawie Aktu Zgonu, gdzie jest data urodzenia - występujemy o Akt Urodzenia.

Tak postępujemy z wszystkimi danymi każdego członka rodziny.

 

2. Poszukiwanie całych rodzin na Białorusi ( tam było najwięcej Ciechanowiczów ).

    a/  szukamy w Państwowym Archiwum w Mińsku:

 

НАЦИОНАЛЬНЫЙ АРХИВ РЕСПУБЛИКИ  БЕЛОРУСЬ

 220030,   г.  МИНСК,  ул. Кирова 43,

РЕСПУБЛИКА  БЕЛОРУСЬ

 

   b/ szukamy w „Alfabetycznym Spisie szlacheckich rodów w Mińskiej Guberni”.      

 

„Алфавитный список дворянским родам Минской губернии,

внесенным в дворянскую родословную книгу по 1-е июля 1903 года 

 [с приложением списка губернским и уездным предводителям

и депутатам дворянства, а также секретарям депутатского собрания

с конца XVIII в.] ”.  Минск, 1903. 163 с.

[Фамилии с указанием года утверждения Департаментом Герольдии

 и части родословной книги.]

 

Potrzebujemy kserokopii:

- strony tytułowej,

- strony, na której jest opis rubryk

   ( może to być strona, na której zaczyna się litera  „ C” [ ros. „ Ц ” ]  ),

- wszystkich stron, na których jest nazwisko Ciechanowicz [ ros. Цеханович ].

 

c/ na skserowanych stronach staramy się odszukać naszych przodków

 

d/ po zidentyfikowaniu w Spisie naszej rodziny - występujemy ponownie do Archiwum

w Mińsku - już o kserokopie konkretnych dokumentów należących do naszej rodziny.

 

e/ po otrzymaniu kserokopii dokumentów - tłumaczymy je ( część będzie po polsku,

    część po łacinie, reszta po rosyjsku ) i wpisujemy w nasze Drzewo Genealogiczne.

 

f/ jeżeli chcecie - ja zamieszczę je na mojej stronie internetowej

CIECHANOWICZOWIE

( http://www.republika.pl/ciechanowicz)

UWAGA: wyszukiwanie i kserowanie w Archiwum w Mińsku jest odpłatne:

mieszkańcy Białorusi płacą  mniej w rublach, a zleceniodawcy z Polski w dolarach

dużo więcej. Dlatego taniej i szybciej jest kontakty z Archiwum powierzyć krewnym

z Białorusi. Jednakże trzeba im potem te wydatki zrekompensować.

3. Poszukiwanie przodków w innych Archiwach.

 

ADRESY ARCHIWÓW

 I. ARCHIWUM w Sankt Petersburgu ( Rosja ).

 

Jest to Główny Urząd Heraldyczny Rosji (  a przedtem Imperium Rosyjskiego ),

w którym znajdują się kopie dokumentów ze wszystkich Guberni.

 Można więc tu rozpocząć poszukiwania, lub od razu w archiwum tej guberni,

w której żyli nasi przodkowie. Jest teraz pod nowym adresem:

 

Российский государственный исторический архив

Адрес: 195112, Санкт-Петербург, Заневский пр., 36

 

 

Здание РГИА

Код: 8 (812),  Тел.: 438-55-20; Факс: 438-55-94,

E-mail: fgurgia@mail.ru             URL: http://fgurgia.ru

 

A oto stary - nieaktualny już adres:

 

РОСИЙСКИЙ  ГОСУДАРСТВЕННЫЙ  ИСТОРИЧЕСКИЙ АРХИВ

ДЕПАРТАМЕНТ ГЕРОЛЬДИИ

 190000  САНКТ ПЕТЕРБУРГ,  Английская набережная д. 4 

                     Россия,  ROSJA         

                     

II. Archiwum w Mińsku.

 

НАЦИОНАЛЬНЫЙ АРХИВ РЕСПУБЛИКИ  БЕЛОРУСЬ

 220030,   г.  МИНСК,  ул. Кирова 43,

РЕСПУБЛИКА  БЕЛОРУСЬ

BIAŁORUŚ  

III. Archiwum Wojskowe w Moskwie:

Tu są dane oficerów służących w Armii Carskiej podczas zaborów:

Российский Государственный Военно-Исторический Архив

107005, Россия, Москва, 2-я Бауманская д.3
Директор – Гаркуша Ирина Олеговна.
rgviarchives@mtu-net.ru

 IV. Inne archiwa:

Российский Государственный Архив Экономики
119817, Россия, Москва, ул.Б.Пироговская д.17.

У них на хранении находятся личные дела за 1917-1933 гг по сотрудникам только Центрального аппарата управления железных дорог. Дела по отдельным ж/д – на местах.

Ответили в течении полутора месяцев

 

Администрация Ржевского района Тверской области

Отдел ЗАГС
172350 Россия, Тверская область, г.Ржев, ул.Ленина д.11.

Архивы довоенного периода по г.Ржев не сохранились.

По Ржевскому району сохранились частично, по некоторым населенным пунктам, на бумаге.

Ответили в течение месяца

 

Отдел ЗАГС администрации Тверской области
170000 г.Тверь, ул.Советская д.9

 

Комитет по делам Архивов Республики Беларусь.
220004 Республика Беларусь, г.Минск, ул.Коллекторная д.10.
тел. +(375 - 17) 200-51-20(приемная), 200-8760 (регистрация запросов)
e-mail: belkom@archives.gov.by
(По другим источникам индекс 220048)

 

Национальный архив Республики Беларусь
220030, Республика Беларусь, г.Минск, ул.Кирова д.43
тел.
+(375 - 17) 222-32-29, 222-32-85
e-mail:
narb@infonet.by

 

Национальный исторический архив Беларуси
Адрес архива: ул. Кропоткина, 55, 220002, г.Минск, Республика Беларусь
Телефон: +(375 - 17) 268-65-22, 268-65-23; тел/факс 268-65-20
E-mail: niab@solo.byniab@belsonet.net

 

Государственный архив Смоленской области
214000, Смоленск, Соборный двор д.5.

Архивы довоенного периода по колхозам области не сохранились.

Старообрядческих метрических книг на хранении нет.

Отвечают в течение месяца. Просят перечислить по 200 рублей за каждый вопрос.

 

Центр документации новейшей истории Смоленской области
214000, Смоленск, ул.Ленина д.28.

 

Государственный архив документов по личному составу Смоленской области
214014, Смоленск, ул.Энгельса, д.23.

 

Вяземский филиал Госархива Смоленской области
215100, Россия, Смоленская обл, г.Вязьма, ул.Ямская (без номера дома)
тел. +7 (081-31) 6-11-35

 

Сектор Архивов ОАО «РЖД», филиал «Октябрьская железная дорога»
193036 Россия, Санкт-Петербург, Московский вокзал.

 

Управление Октябрьской железной дороги. Сектор Архивов.
191023, Россия, Санкт-Петербург, пл.Островского 2.
e-mail:  orw@orw.ru
тел.: +7-812-168-6445, факс: +7-812-168-6699.
Сведения о работе смотрят в фондах «Большой и Малой картотеки».
Сведений о сотрудниках станции Ржев по  довоенному периоду рекомендовали искать в Ржевском подотделе управления (адрес приведен ниже).
На конверте штамп с индексом 191023, на печати отделения связи тоже 191023, на бланке письма – 191011. Также на конверте штамп с адресом Московского вокзала (см.выше).

 

Архив Ржевского подотдела Московского отделения Октябрьской железной дороги
172350, Россия, г.Ржев Тверской области, ул.Марата д.88

 

Государственный Архив Херсонской Области
73000. Украина, м. Херсон, вул. Радянська, 3.
E-mail:
obl-archiv@oda.kherson.ua

Проведение поиска по метрическим книгам готовы осуществить только после того, как на их счет будут перечислены 256 грн. 64 коп. Валютного счета госархив не имеет, поэтому оплату можно произвести только в гривнях на территории Украины.
Реквизиты:
р/р 3522400000159, код 03494534, МФО 852010, Банк УДК.

 

Всероссийское Общество Слепых
109012, Россия, Москва, Новая площадь д.14.

 Покровская старообрядческая церковь
172350, Россия, Тверская обл., г.Ржев, Калинина д.62

 Российский Государственный Архив Социально-Политической Истории
103821, Россия, Москва, ул. Б.Дмитровка д.15.
rchidni1@online.ru Директор – Андерсон Кирилл Михайлович.

Вопросы общего плана задал по электронной почте (порядок запроса и т.д.) Ответили сразу, все объяснили, дали совет, в общем, впечатление самое благоприятное.

Учет личных дел ведется исключительно по номеру партбилета. По фамилии искать среди 6 миллионов дел не соглашаются.

 

Центральный государственный Архив историко-политических документов, Санкт-Петербурга
191015, Россия, Санкт-Петербург, Таврическая ул., д.39.

 

Центральный Архив Министерства Обороны
142100, Россия, Московская область, г.Подольск, ул.Кирова д.74.

 

Центральный Архив Министерства Обороны Республики Беларусь
220021 РБ, Минск-21, ул.Кулешова д.1-А.

Хранятся документы начиная с 16 июня 1946 года.

 

Главное Архивное Управление г.Москвы
117393, Россия, Москва, ул.Профсоюзная д.80.

Собирался писать в Архив Общественных Организаций г.Москвы. (тел.+7-095-278-1287). Сказали писать сюда. Должны храниться архивы райкомов партии по Москве.

Центральный Архив Общественно-политической истории г.Москвы (ЦАОПИМ)
117393, Россия, Москва, ул.Профсоюзная д.80.

 Гомельский областной архив органов ЗАГС
246050, РБ, г.Гомель, ул.Крестьянская д.20
тел. 74-63-63

 Гомельский областной гос.архив
РБ, г.Гомель, 8-й переулок Ильича, д.26-А

 Витебский областной архив органов ЗАГС
210010, РБ, г.Витебск, ул.Гоголя д.6

 Управление Юстиции Витебского облисполкома
210029, РБ, г.Витебск, ул.Правды д.34.

 Оршанский районный ЗАГС
211030, РБ, г.Орша, Витебской области, ул.Минская д.23.
тел. (021-6)-21-25-49

 Оршанский городской ЗАГС
211ххх, РБ, г.Орша, Витебской области, тел. (021-6)-21-18-73

 Литовский Государственный Исторический Архив
ул. Гяросес Вильтес, д.10, Вильнюс, Литва
тел. 10-370-5-2137482, факс 10-370-5-2137612

Lietuvos Valstybes Istorijos Archyvas
Gerosios Vilties, g.10, LT-2009, Vilnius, Lithuania

 Белорусский центр электронной документации
220141, Республика Беларусь, г. Минск, Староборисовский тракт, д.51,
Тел.: (+375 - 17) 264-80-43 - отдел комплектования,  

264-76-71 - архив электронных документов 260-24-45 - директор
E-mail:  ed@archives.gov.by

Главное Архивное Управление Самарской области
443096, Россия, г.Самара, ул.Мичурина, д.13.

 Архивный Отдел ЗАГС Аппарата правительства администрации Самарской области
443020, Россия, г.Самара, ул.Ленинградская, д.77.
тел. 8-(846-2) 33-58-00

 Главное Архивное Управление при Кабинете министров республики Татарстан
420111, Россия. Республика Татарстан, г.Казань, ул.Кремлевская д.2/6., тел.8-(843-2) 92-93-31, 92-77-70, 92-37-60

 Национальный Архив Республики Татарстан
420111, Россия, Республика Татарстан, г.Казань, ул.Наджми, 20/12, тел:8-(843-2) 38-59-48, 57-86-80, 43-90-13;
тел: справочная по запросам: 8-(843-2) 79-41-18, вопросы по фондам (старым) 79-41-19 - Ольга Викторовна.

 

Управление ЗАГС при Кабинете министров республики Татарстан
420111, Россия, Республика Татарстан, г.Казань, ул.Кремлевская д.16., тел.8-(843-2) 92-16-94

 

do góry

 

powrót do Herbarza